X
تبلیغات
جوراب پاره و انگشت آزاد

جوراب پاره و انگشت آزاد

نوشته های یه جوراب پاره که گذاشته انگشتش نفسی بکشه...همون دختر اردیبهشتی

خان ننه

روانیم می کنه ...این چند روز مدام گوشش می کنم و مشخصه که ناخوداگاه اشک می ریزم...اصلا از ترکیش هم خیلی کم می فهمم ولی خود شعر و ترجمه فارسیشو توموبایلم سیو کردم وقتی با صدای خود شهریار گوش می کنم. اونا رو همزمان می خونم ....

مخصوصا اونجا که می گه اومدم دیدم رختخوابتو جمع کردن 

خان ننه = مامان بزرگ


خان ننه ، هایاندا قالدین  ...................................................  خان ننه ، کجا ماندی ؟

بئله باشیوا دولانام  ..........................................................  الهی دور سرت بگردم 

نئجه من سنی ایتیردیم !  .................................................  آخه چرا من تو رو گم کردم !

دا سنین تایین تاپیلماز  .....................................................  دیگه مثل تو  پیدا نمیشه 

سن اؤلن گون ، عمه گلدی ...............................................  اون روزی که تو مردی ، عمه آمد 

منی گتتدی آیری کنده  ....................................................  منو به یه ده دیگه ای برد

من اوشاق ، نه آنلایایدیم ؟  ..............................................  من بچه ، چه می فهمیدم ؟

باشیمی قاتیب اوشاقلار  ..................................................  بچه ها سرم را گرم کردند  

نئچه گون من اوردا قالدیم  ................................................  چند روزی آنجا ماندم 

قاییدیب گلنده ، باخدیم  ...................................................  وقتی برگشتم ، دیدم 

یئریوی ییغیشدیریبلار ............................................... .......  رختخوابت رو جمع کردن 

نه اؤزون ، و نه یئرین قالیر  ........................................ .......  نه خودت هستی و نه رختخوابت ! 

« هانی خان ننه م ؟ » سوروشدوم ....................................  پرسیدم : خان ننه ام کو ؟ 


دئدیلر کی : خان ننه نی ..................................................  گفتند : خان ننه رو 

آپاریبلا کربلایه  ...............................................................  به کربلا بردن

کی شفاسین اوردان آلسین .............................................  تا شفاشو  از اونجا بگیره 

سفری اوزون سفردیر  ................................................  سفرش سفر درازی هست !

بیرایکی ایل چکر گلینجه  .........................................  یکی دو سالی طول می کشه تا برگرده 

نئجه آغلارام یانیخلی  .....................................................  آنچنان گریه جگر سوزی می کردم

نئچه گون ائله چیغیردیم  .............................................  چند روزی آنچنان داد و فریاد کشیدم

کی سه سیم ، سینم توتولدو  .........................................  که صدا و سینه ام گرفت 

او ، من اولماسام یانیندا  .............................................  او وقتی من پیشش نباشم ،

اؤزی هئچ یئره گئده نمه ز  ........................................  خودش هیچ کجا نمی تونه بره

بو سفر نولوبدو ، من سیز  ..............................................  چه شده که بدون من به این سفر

اؤزو تک قویوب گئدیبدیر ؟  ...............................................  خودش تنهائی گذاشته و رفته؟ 

هامیدان آجیق ائده ر کن  ...............................................  در حالی که از همه قهر کرده بودم 

هامییه آجیقلی باخدیم  .................................................. به همه با اخم نگاه کردم 

سونرا باشلادیم کی : منده  ...........................................  بعد شروع کردم که : من هم

گئدیره م اونون دالینجا  ..................................................  به دنبال اون می رم 

دئدیلر : سنین کی تئزدیر  ..............................................  گفتند : برای تو هنوز زود هست 

امامین مزاری اوسته  ....................................................  بر سر مزار امام 

اوشاغی آپارماق اولماز  .................................................  نمیشه بچه رو برد !!! 

سن اوخی ، قرآنی تئز چیخ  ...........................................  تو بشین قرآن رو بخون

سن اونی چیخینجا بلکه   ...............................................  تا تو اونو تموم بکنی ، شاید

گله خان ننه سفردن  ..................................................... خان ننه هم از سفر برگرده !

ته له سیح راوانلاماقدا  ..................................................  با عجله در حال ازبر کردن 

اوخویوب قرآنی چیخدیم  ................................................  قرآن را خواندم و تمام کردم 

کی یازام سنه : گل ایندی  ............................................  که برات بنویسم : حالا برگرد 

داها چیخمیشام قرآنی  ................................................  دیگر قرآن را تمام کردم 

منه سوقت آل گلنده  ............................................  وقتی برمی گردی ، برایم سوغاتی بخر 

آما هر کاغاذ یازاندا  ...............................................  اما هر نامه ای که برات می نوشتم 

آقامین گؤزو دولاردی  ....................................................  چشمان پدرم از اشک پر می شد 

سنده کی گلیب چیخمادین  ...........................................  تو هم که برنگشتی !

نئچه ایل بو اینتظارلا  ....................................................  چند سال با این انتظار 

گونی ، هفته نی سایاردیم ...........................................  روز و هفته را می شمردم 

تا یاواش – یاواش گؤز آچدیم  ..................................  تا به تدریج چشم باز کردم و

آنلادیم کی ، سن اؤلوبسن !  ........................................  فهمیدم که تو مرده ای 

بیله بیلمییه هنوزدا  .....................................................  بفهمی و  نفهمی هنوز هم 

اوره گیمده بیر ایتی ه وار ...............................................  در دلم گمشده ای هست 

گؤزوم آختارار همیشه  ..........................................  چشمانم  همیشه به دنبالت می گرده

نه یاماندی بو ایتیکلر  ...................................................  چه سختند این گمشده ها 

خان ننه جان ، نولایدی  ................................................  خان ننه جانم ، چه می شد 

سنی بیرده من تاپایدیم  ...............................................  دوباره تو را پیدا می کردم 

او آیاخلار اوسته ، بیرده  ...............................................  دوباره روی پاهات

دؤشه نیب بیر آغلایایدیم  .............................................  می افتادم و گریه می کردم 

گولی حلقه سالمیش ایپ تک ........................................  دستامو مثل طناب حلقه می کردم و

او ایاغی باغلی یایدم .................................................... پاهات رو می بستم

کی داها گئده نمییه یدین .............................................  تا نمی توانستی بری !

گئجه لر یاتاندا ، سن ده  ..............................................  شبها وقتی می خوابیدیم ، تو هم 

منی قوینووا آلاردین  ....................................................  منو در آغوشت می گرفنتی

نئجه باغریوا باساردین  ................................................  منو به آغوشت می فشردی 

قولون اوسته گاه سالاردین  .........................................   گاهی روی بازوهایت می انداختی 

آجی دونیانی آتارکن  ...........................................  در حالی که تلخی دنیا رو رها می کردیم 

ایکیمیز شیرین یاتاردیق  ...............................................  دو تائی شیرین می خوابیدیم

یوخودا ( لولی ) آتارکن  ................................................  وقتی در خواب با خیس کردن جایم!

سنی من بلشدیره ردیم  ..............................................  ترا کثیف می کردم 

گئجه لی ، سو قیزدیراردین  ..........................................  شب آب گرم درست می کردی 

اؤزووی تمیزلیه ردین  ...................................................  خودت رو می شستی 

گئنه ده منی اؤپه ردین  ................................................  باز هم منو می بوسیدی 

هئچ منه آجیقلامازدین  ................................................  هیچ وقت دعوام نمی کردی 

ساواشان منه کیم اولسون  ..........................................  هر کس هم دعوام می کرد 

سن منه هاوار دوراردین  ...............................................  تو از من حمایت می کردی 

منی سن آنام دوینده  ....................................................  وقتی مادرم منو می زد

قالپیپ آرادان چیخاردین .............................................  منو از دستش می گرفتی و می بردی

ائله ایستی لیح او ایستک ..............................................  آن علاقه و دوست داشتن 

داها کیمسه ده اولورمی ؟  ...........................................  در کسی دیگر هم پیدا می شه؟ 

اوره گیم دئییر کی : یوخ – یوخ  ......................................  دلم میگه : نه نه 

او ده رین صفالی ایستک................................................  آن علاقه عمیق با صفا 

منیم او عزیزلیغیم تک   .................................................  همانند دوران عزیزی من 

سنیله گئدیب ، توکندی  ...............................................  همراه تو رفت و تمام شد 

خان ننه اؤزون دئییردین  ................................................  خان ننه خودت می گفتی 

کی : سنه بهشت ده ، الله  ..........................................  که : خداوند به تو در بهشت 

وئره جه ک نه ایستیور سن  ..........................................   هر چیزی که بخواهی ، خواهد داد 

بو سؤزون یادیندا قالسین  ............................................  این حرفت را به خاطر داشته باش 

منه قولینی وئریبسه ن  ...............................................  به من قولشو دادی  

ائله بیر گونوم اولورسا  ................................................  اگر چنان روزی داشته باشم 

بیلیرسن نه ایستیه رم من ؟  .......................................  می دانی از خدا چه می خواهم ؟ 

سؤزومه درست قولاق وئر : .........................................  به حرفم خوب گوش کن ؛

سن ایله ن اوشاقلیق عهدین  ......................................  در کنار تو دوران کودکی را ! 

خان ننه آمان ، نولیدی  ...............................................  خان ننه ،وای ! چه می شد 

بیر اوشاخلیغی تاپایدیم  ....................................  کودکی ام رو دوباره پیدا می کردم 

بیرده من سنه چاتایدیم  .............................................  دوباره به تو می رسیدم 

سنیلن قوجاقلاشایدیم  ..............................................  با تو هم آغوش می شدم

سنیلن بیر آغلاشایدیم  ..............................................  با تو گریه می کردم 

یئنیدن اوشاق اولورکن  ..............................................  در حالی که دوباره کودک می شدم 

قوجاغیندا بیر یاتایدیم  ...............................................  در آغوشت می خوابیدم 

ائله بیر بهشت اولورسا  .............................................  اگر چنان بهشتی وجود داشته باشد 

داها من اؤز الله هیمنان  ............................................  دیگر من از خدایم 

باشقا بیر شئی ایسته مزدیم  ....................................  هیچ چیز دیگری نمی خواستم   

استاد شهریار

این هم لینک دانلود 

+ نوشته شده در  جمعه بیست و نهم فروردین 1393ساعت 1:8  توسط جوراب  | 

اون روز یه مریضیو بیهوش کردیم ( عملش کوتاه بود و بیهوشیش هم مختصر بود ) بعد مریض به هوش اومده بودا ...بیدار بود ولی نمی دونم چرا تو خواب مثلا داشت حرف می زد  به این مضمون  :

سعیییییید ! سعییییییدم ! عزززیززززم ! کجاااایی ؟ من رفتم....مراقب خودت باشی اقای من ! مواظب ای سان باشی من نیستم....

سعیییییییییییییییید ...سعیییییییییییییییییییییییییدم سععععععید من ! دورت بگردم ! سبزپاشو عزیزم...پاشو دورت بگردم...باشه برات صبحونه اماده کردم...پاشو فدای تو من بشم ... پاشو عشق من ...پاشو دیرت می شه ها ... سعید جان ...پاشو عشق من ...پاشو ببین لباساتو شستم اتو کردم...مث دسته گل شده ...پاشو فدای سرت بشم من سبز


بعد دودیقه بیدارش می کردیم می گفتیم :«عملت تموم شده خانوم بیدار شو .» بعد بیدار می شد بعد می خوابید دوباره می گفت : سعیییییییییییییییییییییییییییید سعیییییییییییییییییدم  پاشو پاشو پوشکای ایسانو بنداز پایین ...پاشو من می خوام دو دیقه برم حموم زود میام ...خونه رو جارو کردم مث دسته گل شده !!سبز

اووووف اصن یه وضعی ! خوب شد بهش ک تامین نزده بودم سبز


می گم من خودم یه وقت بیهوش بشم اینجوری نشم ضایع بازی !!!


یکی دیگه هم اومده بود سزارین بشه خیلی بامزه بود ... 9 تا النگو داشت ازین زرد جینگیلی ها ...فقط فکرش به اون بود که نکنه اونا رو ببرن (ببرن  بر وزن بخورن یعنی که قطعشون کنن) ( .مریضا وقتی اتاق عمل می رن طلا و وسایل فلزی نباید داشته باشن ) هی می گفت وااااااای تو رو خدا طلاهامو نمی برین که ...مامانم واسم خریده بفهمه ناراحت میشه ..وای نبرین النگوهامو ... وای النگوهام... خلاصه داشتم رگ می گرفتم ازش داد می زد یا حرضت ! ابولفرض ! 

بعد ازش پرسیدن اسم شوهرت چیه ؟ گفت مثلا علی ...بعد گفتن نه اسم و فامیلیشو کامل بگو ...اولش گفت علی احمدی ( مثلا ) بعدش یه کم فکر کرد گفت : حاااااااااج علی احمدی !! کلا خیلی ماه بود ... بعد گفتیم تو حاجی نشدی ؟ گفت نه شوهرمم آشپزه هی می برنش مکه ...ای جووونم 

بعد وسط عمل حالش بهم می خورد سرشو کج کردم رو شان و گفتم الان بهت دارو زدم زود خوب میشی ولی اگه فکر می کنی باید بالا بیاری بالا بیار عیب نداره ...یه کم فکر کرد گفت : کجااااااااااا بالا بیارم ؟؟؟

می گفت خواب بد دیدم خواب یه مرده .( morde ) ..گفتم بهش نگران نباش تعبیرش خوبه..بعد بهش گفتم صلوات بفرست  تو دلت بذار عملت تموم بشه ... ایت الکرسی بخون ...بعدش تا می رفتم بالا سرش منو که می دید ریز ریز شروع می کرد به صلوات فرستادن 

+ نوشته شده در  پنجشنبه بیست و یکم فروردین 1393ساعت 22:24  توسط جوراب  | 

اندر اخرین نیش های مار افعی 92 بگم که روز 28 اسفند با یه موتوری تصادف کردم ...البته چیزیم نشد ولی تا همین الانم ساق پام یه تیکش قلمبه شده و سفت و سنگ شده درد می کنه.... نکبت موتوریه داشت خلاف می اومد و منم زیر پل سید خندان وایساده بودم که برم اون طرف خیابون ( شریعتی ) خب اونجا یک طرفه است و من حواسم بود که ماشینی بهم نزنه که این فرتی از پشت اومد درق خورد بهم ...


البته تقصیر خودم  هم بود دو قدم اون ور تر پل عابر پیاده بود .. پسره رم ول کردم بره که همه دعوام کردن 

بعد ده روز یادم افتاد برم از پام عکس بگیرم... حالام می خوام با عکس رادیولوژی پام گل درست کنم... ( به یاد اون مریضه تو سانسوز که از ریه ش عکس گرفته بود بعد اومد پیش من بهش گفتم باید بری عکس بگیری خواهرش گفت گرفته گفتم خو کوش ؟ ببینم ...گفت خونس ...گفتم برو بیار گفت نمیشه اخه باهاش گل درست کرده نمی دونین چقد هنرمنده یه گلایی درست می کنه با این عکسا !!!!!!!!!!!! )

+ نوشته شده در  دوشنبه هجدهم فروردین 1393ساعت 23:27  توسط جوراب  | 

نکبت

میخوام کلاه قرمزی 93 دانلود کنم ( خب چیه دوس دارم بعدا سی دی هاشم که اومد می خرم ...همشونو دارم تا الان ) انقدر این اینترنت این چند روز بازی دراورده که حد نداره ... نکبت از امروز صبح یه ذره بهتر شده بود من فقط تونستم دو تا تیکه دانلود کنم ...اونم حواسم نبود دو تاش یکی شد !!! ... بقیشم ارور داد نکبت !

مودممون وایمکسه از تهران اوردیم خیلیم اینترنتمون خوب و پرسرعت بودا نمی دونم اینجا چش شده ...مشکل از چیه ؟ من که از پا نمی شینم انقد ممارست می کنم تا به زانو درش بیارم

**انقد این نکبت گفتن حال ادمو خوب می کنه.... امتحان کنین از چیزی  و کسی !!که نسبت بهش غیظ و غضب دارین ... بهش بگین نکبت ...با تاکید بیشتر روی ک و ت ...واااااااااااااااای چه حالی می ده .نکبت !..

+ نوشته شده در  چهارشنبه سیزدهم فروردین 1393ساعت 11:24  توسط جوراب  | 

کفش ها و آدم ها

همیشه کفش های مریض ها به من حس خاصی میداد، حس فشرده شدن قلب در سینه، حس دلتنگی، حس غم... کفش مریض ها پشت در اتاق عمل، کفش مریض ها وقتی که می روند روی تخت معاینه، کفش مریض های بدحال و تصادفی که توی یک کیسه پلاستیکی دست همراهانشان است،کفش پسر هفده ساله ای که از تیر چراغ برق پرت شده و در جا اکسپایر شده بود،کفشی  که انگار نوی نو بود و همان روز پوشیده بودشان و کنار تخت سی پی آر انداخته بودند. کفش گلی و کهنه مریض پیری که آمده بود عمل و دست همراهش بود. همیشه کفش ها به من حس دلتنگی می‌دادند. خودم هم نمی دانستم چرا؟ 

آری من نمی دانستم چون تجربه اش را نداشتم، چون نمی دانستم قرار است چه بشود و آن روزی که توی آن بیمارستان بزرگ پشت در آی سی یو،  کفش ها و مانتو و روسری مادرم را دیدم توی یک ساک بزرگ دست همسر خواهرم، فهمیدم که خیلی از دلتنگی ها، خیلی از چیزهایی که قلبمان را می فشارد و می چلاند و خودمان نمی دانیم چرا ریشه در آینده دارد، آینده ی بدی که قرار است یک روز با ما سر ناسازگاری. داشته باشد و ما هی دلمان فشرده می شود و می گیرد و می سوزد به حال کفش ها و صاحبانشان که نمی شناسیمشان حتی ...

+ نوشته شده در  سه شنبه دوازدهم فروردین 1393ساعت 23:44  توسط جوراب  | 

غم و اندوه داشتم سر خاک مامانم بعدخواهرزادم که کلاس سومه و پسرهم هست اومد ه می گه خاله!  غم نداشته باش دیگه!  همینه دیگه آدمهای تو دنیا همه یه روزی می میرن اصلا اگه آدما نمیرن که دنیا خودش تموم می شه بعدش ببین!  خود تو هم یه روزی می میری!  نباید که گریه کنی! 



دوستای خوب و عزیزم که همیشه همراه من بودید تو روزهای تلخم همه. تون رو دوست دارم و از خدا می خوام که تو سال جدید شادی و برکت و سلامتی نصیب هممون بشه واقعا 92 سال بدی بود و خدا رو شکر می کنم که تموم شد. 


مواظب خودتون باشین. 

ممنون از بودنتون. 

+ نوشته شده در  جمعه یکم فروردین 1393ساعت 0:44  توسط جوراب  | 

به « یو » عیدی دادم...رفت و بعد دو دیقه برگشت و گفت وااااااااای این که خیلی زیاده ....ده تومن  می دادی بس بود !

الااااااااهی نرخ تعیین می کنه 

+ نوشته شده در  چهارشنبه بیست و هشتم اسفند 1392ساعت 2:50  توسط جوراب  | 

هنوز هم بعد شش سال و خورده ای دوستت دارم.....همانطوری که اول ها دوستت داشتم...اصلا شاید بیشتر ...ممنون که امشب به خاطر من نرفتی مهمانی 


+ نوشته شده در  چهارشنبه بیست و هشتم اسفند 1392ساعت 2:40  توسط جوراب 

تو کشیک یکشنبم یه پسر 18 ساله رو اورده بودن با سوختگی کامل دست ها و سینه و مخصوصا سوختگی شدید سر و صورت ...چرا ؟ چون داشته تو خونه مواد محترقه واسه چهارشنبه سوری درست می کرده که مواد منفجر شدن تو صورتش ... اولم که اورده بودنش گفتن کامپیوتر منفجر شده تو صورتش !!!

حالا باباش اون وسط نه گذاشته نه برداشته بهش می گه : پسر جان اخه این چه کاری بود که تو کردی ؟ یه دو رکعت نماز می خوندی عوض این کارها ! 

بعد باباهه به من : اینو اینطوری نگاه نکنا این خیلی مغزش کار می کنه !

+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و هفتم اسفند 1392ساعت 16:59  توسط جوراب  | 

  

قصد جان می‌کند این عید و بهارم بی تو 
این چه عیدی و بهاری‌ست که دارم بی تو *


بهار می امد با دسته دسته پامچال های بنفش مامان توی حیاط خانه ؛ بهار می آمد با شکلات های رنگی رنگی ؛ بهار می آمد با سفره هفت سین مامان که همیشه سین هشتمش سلامتی بود که یا من یا برادرم با خط خودمان روی کاغذ های اچهار می نوشتیمش .

بهار می آمد با دامن قرمز با جیب های کوچک گل دوزی شده که تویشان  یواشکی شکلات قایم می کردم.

بهار می امد با بوی نویی و تمیزی اتاق های خانه..بهار می مد با تخم مرغ های رنگی رنگی ...تخم مرغ های رنگ شده با پوست پیاز 

بهار می آمد با شمع های کوچکی که هر گوشه خانه با مامان روشن می کردیم ...

همیشه بهار می آمد و مامان بود

حالا ...باز هم بهار می آید..مثل هر سال می آید ...آهسته می آید ...با ماهی های قرمزش می آید.. با گل های سنبلش که مامان پیازشان را توی باغچه می کاشت ...با تخم مرغ های رنگی اش ... با شلوغی و هیاهوی آخرین روزهای اسفندش 

بهار می آید و من اینجا خودم را مشغول ترجمه هندبوک کواکسیستینگ کرده ام تا نفهمم بویش را ...

چرا باید به دروغ لحظه های زرد رنگ را سبز بنامم... لحظه های این بهار همه زردند بی تو...


* بیت شعر از حسین منزوی 

+ نوشته شده در  شنبه بیست و چهارم اسفند 1392ساعت 19:16  توسط جوراب  | 

یک باری یادم هست از خودم بدم امده بود....ماه های اخر تحصیلم در رشته پزشکی بود و انگار هنوز این ادم الان نبودم...برادرم پایش را جراحی کرده بود و من و مادرم می خواستیم به بیمارستان برویم...نگهبانی که هر روز صبح من را می دید حالا در ساعت غیر ملاقات از من می پرسید که کی هستم و کجا می روم و من با لحن بدی جوابش را داده بودم و رفته بودم داخل ...مامان پشت سرم امده بود . همان جا حس کردم که خیلی بد هستم و همانجا حس کردم که مامان خجالت کشید . بعد ها مامان بهم گفت :« همیشه متواضع باش .تو خیلی بدی . همیشه با مردم خوب باش » 

و من از ان به بعد و شاید هم بعد تر سعی کردم خوب باشم ...خیلی وقت ها نشد ...نتوانستم ...واقعا نمی شد و خیلی وقت ها هم شد ...

الان گاهی از نظر بعضی ها خیلی خوب می ایم. فقط از نظر بعضی ها و نمی خواهم که این دید خوبی که نسبت به من دارند از بین برود ...یک جورهایی می ترسم...شاید فکر می کنم الان است که ان پوسته خوبی دورم پاره شود و هیولای وجودم سر بیرون بیاورد ...

دیروز توی بیمارستان اخرین روزی از اسفند  بود که بچه های دانشجوی هوش بری می امدند . یک بار توی اتاق عمل از من پرسیدند که شما تا کی هستید گفتم تا 27 ام... و بعد گفتند ما امروز اخرین روزمونه و همانجا ارزوی سال خوب کردیم برای هم..دوباره ظهر موقع رفتنشان  که من توی اتاق عمل بودم امدند و از من خداحافظی کردند ...بعدش من قرار شد بروم مشاوره و از ان طرف هم دیگر کلا آف شوم ...رفتم که لباس عوض کنم یک بار دیگر توی رختکن دیدمشان ...باز هم داشتم خداحافظی می کردم و چون عجله داشتم حواسم نبود یک لحظه دیدم که یکیشان می گوید :« خانوم دکتر ...شادی می خواست با شما روبوسی کند » واای اصلا حواسم نبود فکر کردم  شادی امده جلو و من ندیدم که دوستش گفت: «نه خجالت می کشید .من گفتم به شما بگم که   یک وقتی توی دلش نمونه »  شادی هم اون پشت خجالت می کشید ...از ته دل شادی را بوسیدم و ارزوی خوب کردم براش بعد هم دوستش رو و بعد خودم به اون یکی دوستش گفتم بیا تو رو هم ببوسم که همشون گفتن خانوم دکتر ما خیلی شما رو دوست داریم...خیلی شما خوبین ...خیلی ... و هی از من تعریف کردند واقعا یک جوری شدم...اصلا شرمنده شدم...راست می گم صادقانه بگم الان که دارم می نویسم یک بغضی دارم و یک شرمندگی که نکنه اوون طور که اون ها فکر می کند من خوب نباشم که نکنه یک وقت کاری کنم که همه خوبی هایی که دارم دود شود برود هوا ...چقدر سخت است این جوری ...

شادی را هم من همیشه دوست داشتم.. فکر کنم دل به دل راه دارد . دختر دانشجوی بامزه و خوشگل و مودبی که کارش را خوب انجام می داد همیشه . .همیشه به شهرزاد می گفتم وای من خیلی این دو تا دانشجو ها رو دوست دارم...خیلی دخترای خوبین. فکر می کنم 21 یا نهایتا 22 سالشان باشد ...ارزوهای خوب می کنم برایشان.

حسی که بالا توصیفش کردم بدجور دیروز گریبانم را گرفته بود 



پی نوشت :

اقای ترک اوغلی ( به احتمال 99 درصد ترک اوغلی اقاست مگه نه ؟) والا کامنت خصوصی گذاشتین و بعد گفتین به خوانندگان احترام نمی ذارم,ونظرها رو گلچین میکنم...شرمنده ولی من وقت نمی کنم جواب کامنت خصوصی رو که مشکلی نداره و میشه عمومی این کامنت رو نوشت با ایمیل بدم...شرمنده خوب همین کامنت رو عمومی می ذاشتین...حالا جوابتونو اینجا می دم :

اگه تو جواب دادن و نوشتن حوصله به خرج نمی دم به خدا به خاطر کمی وقته و خستگی ..تند تند تایپ می کنم ...اگه قبلا هم وبلاگمو خونده باشین من همیشه از دوستان معذرت خواستم که جواب کامنتا رو نمی دم ولی جدیدا دیگه جواب می دم ...بعدشم کامنتای من که اصلا تاییدی نبودن که من بخوام گلچینش کنم ...این از این.. بعدم اینکه والا از شوهر جان بیچارمون ( به قول شما ) توجه می کنیم به خدا ...ولی چشم بیشتر ازش یاد می کنم ... به صداقت خودم از یک تا بیست 15-16 می دم..

مرسی دوستای خوبم که هستین...ببخشید که کامنت نمی ذارم زیاد .ولی همتونو می خونم زیاد .

+ نوشته شده در  جمعه بیست و سوم اسفند 1392ساعت 2:0  توسط جوراب  | 


چرا بعضی وقتا خواب مامانمو می بینم که تو خواب با من قهره ؟ وای بدترین خوابه تا به حال دو بار دیدم این خوابو...دقیقا مث اون موقع ها دوران دبیرستان که درس نمی خوندم...مثلا همون جوری.... همشم یه جوریه که تو خواب احساس می کنم به اشتباه ازم ناراحته و هی حرص می خورم...خیلی اذیت شدم که این خوابو دیدم... خدایا یعنی مامانم از دست من ناراحته ؟؟ البته خواب خوب هم زیاد دیدم ولی این حوری اعصابم به هم می ریزه تا چند روز 



اون روز « یو » رو تو پاویون دیدم ضد افتاب زده بود... ضدافتابشم بد زده بود همش دور و بر دماغ و دهنش بود و خوب پخشش نکرده بود ولی قیافش کلی تغییر کرده بود ...بهش گفتم چکار کردی انقدر خوشگل شدی ؟ ضد افتاب زدی ؟ الاااااااااااااهی یه ژست خجالت  گرفت و گفت نه بابا.... خوشگل چیه ؟ ولی نعلوم بود ته دلش قند اب می کردن...اصلا چشاش برق زد اینو که شنید...گفتم نه جدی می گم همیشه بزن... خیلی خوشگل شدی دوباره با ذوق گفت :«نه بابا ؛ با چشای خوشگلتون قشنگ می بینین... وقت نمی کنم که بزنم انقدر سرم شلوغه .کار دارم ...!». الاااااااااااااااهی 

همه بچه ها « بر » رو بیشتر دوس دارن ولی به نظر من « یو » یه دونس !


پریشب کشیک بودم خوابم برده بود که یه خواب اعصاب خورد کن می دیدم..خواب تعقیب و گریزی ...هی یکی دنبالم بود من می رفتم قایم می شدم بعد پیدام می کرد من فرار می کردم...بعد یکی می اومد راهنماییم می کرد برو اتاق 6 ( اسم اتاقای عمل بیمارستانم میاورد ) قایم شو می رفتم اتاق 6 که قایم شم می دیدم کلا دیوارای اتاقه شیشه ایه و جایی واسه قایم شدن نداره که همین لحظه انقدر حرص خوردم تو خواب که با صدای دینگ دینگ کد CPR  از خواب پریدم...اوف راحت شدم ساعت 4 صبح بود ...هیپچ وقت صدای کد انقدر خوشحالم نکرده بود..


امیدوارم مامانی ام باهام قهر نباشه ...خدایا.....

+ نوشته شده در  پنجشنبه پانزدهم اسفند 1392ساعت 2:5  توسط جوراب  | 

خب من هنوزم بچه ها رو دوست دارم.... امشب تو کشیک یه پسر بچه کلاس سومی اومده بود که دستش شکسته بود ..بیشتر از اینکه از درد محل شکستگیش شاکی باشه از محل انژیوکتش تو اون یکی دستش شاکی بود و می گفت می سوزه طبق تجربه ام شک کردم که اصلا رگی که گرفتن درست باشه .. داروی ما هم یه جور درد بدی داره تو رگ سالم هم درد داره چه برسه به زیر جلد ... خلاصه یه ذره اب مقطر کشیدم و زدم تو رگش که دیگه دادش رفت هوا فهمیدم رگشو زیر جلدی گرفتن تو اورژانس ....مطابق معمول ...خلاصه هی می گفت ای وای ای وای ...و منم می گفتم خاله جون بذار یه پروانه بزنم به دستت و اونم داد می زد که نهههههههههههههههه پروانههههههههههههههههه نهههههههههههه خلاصه با کلی سلام و صلوات و قول بده درد نیاد و قول می دم درد نیاد و سرتو بکن اون ور و گریه نکن و این فقط یه پروانه پلاستیکیه و اینا رگشو گرفتم ( قابل ذکره که دفعه اول تو رگ نرفت و یه دفعه دیگه ترای کردم تا شد  ولی اصلا گریه نکرد ...) بعد که تموم شد گفتم درد اومد ؟ گفت نه خاله خیلی کمتر از اونی که اون یکی خاله تو اورژانس زده بود درد اومد !! بعد منم سریع گفتم خوب دیگه من که گفته بودم دردت نمیارم... دیدی درد نیومد ! حالا بذار این دارو رم بزنم ببین این دفعه درد میاد یا نه ...دارو رو زدم که درد نداشت و سیم ثانیه ای خوابید .... خلااااااااااااااااصه  عملا تموم شده بود و من با رزیدنت های سال یکی جلوی در ریکاوری وایساده بودم که دیدم اقای دکتر رزیدنت سال یکمون می گه :«اه فکر کنم ما رو صدا می کنه گفت خاله ...دایی ... نفهمیدم »و رفت تو ریکاوری و از اونجا دیدم منو صدا می کنه که خانوم دکتر با شما کار دارن ... رفتم دیدم امیر مهدی بیدار شده و داره می گه :« خاله ممنون که اصلا درد نداشت » الاااااهی خیلی خوب بود ... تمام خستگی کشیکم رفت .


یه بارم یه پسر بچه اوردن که تکنسینمون می خواست رگ بگیره ازش ( اقا بود تکنسینمون ) و این هی گریه می کرد که خاله بزنه...خاله بزنه ...خانوم دکتر بزنه ...خاله بزنه...تکنسینمونم همش می گفت ببین تو رو خدا ... خدا شانس بده والا !


ولی کلا بچه ها سختن...من نمی تونم دعواشون کنم و بعضی هاشون واقعا اروم نمی شن با حرف و بدتر می شن و لگد پراکنی می کنن ....دیگه خیلی بد می شه ...

دیروزم یه پسر بچه اورده بودن که می خواست لوزه هاش عمل بشه همش موقع رگ گیری داد می زد برم پیش مامانم...من مامانمو می خوام ...برم پیش مامانم...بعد که بیهوش شد فهمیدیم که مامان و باباش جدا شدن و مامانش مهریه شو بخشیده بچه رو گرفته از باباهه و بعدش خودش دیده نمی تونه بچه رو نگه داره برده بچه رو داده بهزیستی !!! والا شاخم در اومده بود ...همچین چیزی ممکنه ؟ پس باباهه چکاره بود اون وسط ...اینم بهزیستی اورده بود واسه عمل لوزه 

+ نوشته شده در  دوشنبه پنجم اسفند 1392ساعت 23:28  توسط جوراب  | 

یو و بر و مر

**رفتم باشگاه بدمینتون ( کلاس بدمینتون ؟ خلاصه همون ) بعد از فکر کنم 10-12 سال راکتشو دستم گرفتم..اولش هیچی بلد نبودم...ولی کم کم دارم خوب می شم...دوست می دارم..خوشم میاد..


** تو پاویون سه تا خانوم خدمانی داریم ... 1-« یو » لاغر و قد بلنده و مهربونه ولی بعضی وقتا قاتی می کنه...قات که بزنه خیلی باحال میشه یه کمم خنگ هست از شوهرش جدا شده ... می گفت شوهرم کتکم می زده ...برخلاف دو تای  دیگه مناعت طبع زیادی داره امکان نداره بهش پول بدی بگیره ناراحت و عصبانی می شه ...ولی شکلات دوست داره بهش شکلات بدی می گیره می گه شیرین کام باشین...عاااااااااااااشقشم....تازه استخرم می ره با مامانش ..کلا نمی تونه محبتشو نشون بده 

2- « بر Bor » چاقالو و گردالیه و شبیه خاله ریزه است ...خیلی مهربونه ..همش می خنده ...ولی بعضی وقتا از دست پسراش گریه می کنه کلا بچه های بدی داره همش اذیتش می کنن اخرین نمونه دخترش بود که یه ماه پیش قرص خورده بود می خواست خودشو بکشه ...خیلی گله...فارسی  اصلا بلد نیست ولی خیلی فرز و زرنگه عااااااااااااشششق اینم هستم..همش قل می خوره می ه این ور و اون ور .. از همه هم بیشتر کار می کنه ..چون همش می خنده همه دوسش دارن 

3 - « مر Mor » پیره و شصت و خورده ای سالشه ..دستاش می لرزه ... کلا اخموهه و همش غر می زنه...فکر کنم راه می ره به ماها فحش می ده ... دلم براش می سوزه ...عاشق غذاست . عاشق اینه که بگی غذا نمی خورم ...می بره واسه خودش ...اینم دوست دارم ولی عاااااااااااااشششققششش نیستم...


خلاصه چند وقت پیش «یو »تو پاویون افتاده بود دنبال  «بر »که چرا دکترا تو رو بیشتر دوست دارن..منو دوست ندارن ..من که می دونم چرا تو می ری تو اتاق دکترا از من بد می گی ...اونا منو دوست ندارن ...تو روبیشتر دوست دارن ...ول کن هم نبود ...( بر اینا رو واسه دوستم تعریف می کرد ) .. بعد دستمال رو از دست بر می کشید و می گفت چرا چرا؟ فکر کنم تو فاز قاتیش بود.. بعد دیگه بر خسته شد ...رفت زیر کانتر اشپزخونه خودشو قایم کرد ...یو هرچی صداش کرد نفهمید کجاست رفت خونه....حالا من بر چاق و چله ی گرد قلمبه با صورت پر از لپ رو تصو می کنم که زیر کانتر قایم شده نفسشم حبس کرده ! الااااااااااااااااااهی 

+ نوشته شده در  یکشنبه چهارم اسفند 1392ساعت 1:30  توسط جوراب  | 

حالم چو دلیری ست که از بخت بد خویش 


در لشکر دشمن پسری داشته باشد ....

+ نوشته شده در  چهارشنبه سی ام بهمن 1392ساعت 1:4  توسط جوراب 

بچه ها انرژی مثبت ...لطفا انرژی مثبت می خوام.... برای توتیا 
+ نوشته شده در  پنجشنبه هفدهم بهمن 1392ساعت 13:36  توسط جوراب  | 

دیروز برای اولین بار کشیک زنان وایسادم...نمی دونم جای دیگه ای هم هست که رزیدنت بیهوشی سال دو کشیک زنان وایسه ؟ خلاصه از خوش کشیکیم  راس همون ساعت دو زنگ زدن بیا سزارین اورژانسی داریم...تا امروز صبح 15 تاسزارین داشتیم و جهار مورد دی اند سی ....کلا اتاق عمل زنان منفجر شد ! 

بد نبود خوب بود یه سزارین هم سه قلویی بود...اولش ترسیدم..یا خدا سه قلویی ولی اکی بود همه چیز ...تمام اسپاینال هام هم بدون مشکل بودن...فقط یه خانوم خیلی چاق ( قد 155 و وزن 105 کیلوگرم )  داشتیم که کلا فضای مهره ای نداشت چربی بود و گوشت سوزن ما هم نازک بود و ماشالا بیمارستان ما هم که فقط از این سوزنا داشت خلاصه داشتم ناامید می شدم که در باز شد و فرشته نجات سر رسید ( خانم دکتر که صبح ها انکاله و اومده بود کتابشو بر داره و اصلا اون موقع انکال نبود ...خدا رو شکر کردم کم مونده بود بپرم بوسش کنم با اینکه انکال نبود ازش خواهش کردم کمکم کنه و قبول کرد....اون هم خیلی سخت تونست بزنه با این که کار دستش حرف نداره و کلا معروفه تو بیمارستان....)

خلاصه ....خیلی دوست دارم کار دست منم مثل اون بشه البته در حد خودم خوبما ...ولی خب اون یه چیز دیگه است البته سابقه کاری بالایی داره ....

 راستی باید CVLine خوب یاد بگیرم... 

خدایا چرا هرجا می رم هرچی می گذره یادم نمی ره...یادم نمی ره... همش مامانم جلوی چشمامه .... شمال برف اومده یک متر اب و برق و گاز و تلفن قطع شده ارزو می کنم مث شش سال پیش بود مامانمم بود با هم می رفتیم عکس می گرفتیم از برفا تو حیاط خوشگلمون 

+ نوشته شده در  دوشنبه چهاردهم بهمن 1392ساعت 0:0  توسط جوراب  | 

اون روزا ، عصرا نارنجی می اومد دنبالم با هم می رفتیم کلاس...کلاس ریاضی ...کلاس شیمی ...فیزیک...بعدازظهر ها نارنجی از کوچه مهران با تاکسی می اومد سر کوچه ما پیاده می شد ...بعد من دم در خونمون وای میسادم سر کوچه رو نگاه می کردم...نارنجی رو که می دیدم درو می بستم می رفتم سر کوچه بعد دوباره یا پیاده می رفتیم یا دوباره تاکسی می گرفتیم می رفتیم کلاس .... فقط جالبه واسم حتما نارنجی باید مسیرشو دوتا می کرد ؛ سر کوچه ما پیاده می شد..خیلی نارنجی رو دوست داشتم چون خوشگل بود :) مامانمم دوسش داشت چون شاگردش بود تو راهنمایی ..یادش به خیر اینا مال اول و دوم دبیرستان بود...بعدش نارنجی رفت رشته ریاضی ...من رفتم تجربی ...هنوز گاهی با هم می رفتیم این ور و اون ور..شماره خونشون یه کم یادمه 6025 داشت توش ...بعدش نارنجی مهندسی قبول شد ...منم که ... یه روزم ترم یک دانشگاه که بودم نارنجی اومد سر کلاسمون....کلاس قران داشتیم...دیگه نارنجی رو زیاد ندیدم....فیس بوک و وایبر و واتزاپ که نبود ..فقط یه چند سال بعد یه ارکات بود .. یه روزم بعد چند سال به خاطر یه موضوعی رفتیم خونشون ... بعد دوباره همدیگه رو ندیدیم...تا چند سال قبل از بس من وبلاگ خون قهاری هستم نارنجی رو تو اینترنت پیدا کردم :)) بازم رفتم خونشون :)) بازم می رم :))


+ نوشته شده در  چهارشنبه نهم بهمن 1392ساعت 19:49  توسط جوراب  | 

اینجا رو نگاه کنین :

چقدر شاد بودم...یادش به خیر ....


الان یه صدایی اومد یه لحظه فکر کردم اون موقعاست من تو خونه خودمونم و مامانم داره از تو فریزر که پشت در اتاق من بود یه چیزی بر می داره واسه ناهار فردا .....لعنت به این زندگی 


چند روز پیش داشتم چیپس می خوردم مامان میم هم داشت یه چیزی توی ظرفشویی می شست یه دونه چیپس بردم بذارم تو دهنش ...البته از این چیزا دوست نداره و نخورد... یه لحظه یاد مامانم افتادم محال بود بر نداره  همیشه می بردم می ذاشتم تو دهنش ...اونم می گفت چقدر کم می ذاری ..چیپس گنده ها رو بذار ...الااااااااااااااااهی

همیشه تو کمدم یه قسمت خوراکی داشتم از چیپس و پفک و شکلات و چوب شور و بیسکویت و همه چی و همیشه مامانم می اومد و مب گفت جوراااااااااااااااااااااب از اون خوشمززززه ها نداری ؟ رو ز تشدید می ذاشت ... 

خاک تو سرم...یه قفسه هم تو یخچالمون داشتم متل من بود توش مویز و الو و لواشک گذاشته بودم...وقتی ازدواج کردم و رفتم مامانم تا همین امسال دست به اونا نزده بود می گفت این قفسه مخصوص تو بود...گذاشتم باشه....

اخ مامانی ...

براش از دور برگه هلو آورده بودم ...روزی که رفتم خونش دیدم تو یخچالش گذاشته تو یه ظرفی ...واسه خودش خوراکی می خورد و جدول حل می کرد ...کتاب داستان می خوند...

حالا من چکار کنم؟

+ نوشته شده در  دوشنبه سی ام دی 1392ساعت 2:2  توسط جوراب  | 

چیزی نمی تونم بگم عزیزم که تسلات بده ...شرمندم 
+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و نهم دی 1392ساعت 15:18  توسط جوراب 

مطالب قدیمی‌تر